VERHALEN OVER EENZAAMHEID

Onderzoek heeft uitgewezen: ziek zijn maakt eenzaam.
Veel langdurig zieke mensen hebben weinig sociaal contact en raken sociaal geïsoleerd.
Soms helpt het om je ervaringen neer te schrijven. De beleving van het ziek of eenzaam zijn op papier zetten, kan helpen bij het ordenen van gedachten, bij het verwerken van emoties. Neergeschreven ervaringen helpen in het verwerven van nieuwe inzichten en het opnieuw meer greep krijgen op het leven. Neergeschreven ervaringen kunnen ook lotgenoten inspireren en helpen.

Heb jij zelf een verhaal over ziekte en eenzaamheid ? Deel het met anderen en stuur het ons door.

Germain - Het ergste
Het ergste voor mij is het voortdurend alleen zijn. Er komt hier zo goed als niemand binnen, behalve de verpleegster op maandag om kwart voor zeven 's morgens, en om de andere dag iemand van familiehulp. Verder komt hier nauwelijks iemand langs. Dus elke dag trek ik in de mate van het mogelijke naar buiten, rijd ik rond in het dorp met mijn elektrische rolwagen, op zoek naar een ontmoeting, een praatje, een kort contact.
Francine - De anderen
De anderen moeten veranderen ? De anderen moeten je beter begrijpen ? De anderen moeten anders reageren ? Je kunt leven met die gedachte en je kunt blijven wachten. Het is als wachten op Godot. Het neemt al je tijd en energie in beslag en bepaalt je voelen en denken. Maar er verandert niets. Integendeel zelfs. Je raakt steeds meer verbitterd en kwaad, en dat voelen die anderen ook. Dus beginnen ze je te mijden. Waardoor je isolement nog groter wordt.
Trage tijd
Elke dag staat de televisie aan. Zo gaat de tijd sneller. Dan zit ik met mijn bord op mijn schoot of brei ik wat.
Hilde - geen indringers gewenst

Zij zat er,
wezenloos
voor zich uit
starend.
Ze hoorde me niet.

Ik was er,
nam haar hand,
hoopte
dat haar eenzaamheid
tweezaamheid
zou worden.

An - An
Het is 04u45 en ik kan niet slapen. Ik tel dan maar de auto’s die passeren. Twee in een half uur. Ik hoor de motor, zie de lichten schijnen op de muur en langzaamaan weer wegsterven. De stilte, die ik anders zo mooi vind, is nu akelig. Ik voel me alleen.
Sylvia - Onzichtbare pijn
Ik ben nieuwsgierig of ik morgen, zondag, iemand zal horen of zien ... en zo is dat meestal.
Als je moeilijk uit de voeten kunt van de pijn is dat niet fijn.
Als het weer dan ook nog tegenzit, is het ook nog binnenblijven en kan ik geen blokje doen met mijn hond.
Gelukkig heb ik die nog en hij verstaat mij tenminste.
Want "je ziet er toch goed uit hé?' betekent voor de mensen doorgaans :
“je hebt niets en moet niet komen klagen of zagen over wat je (niet zichtbaar) hebt”.
Tanja - Nooit gedacht
Ik ben sedert ik ziek ben echt heel eenzaam.
Je staat echt met alles alleen. Je wordt uit de maatschappij gezet.
Iedereen gaat werken en, al heb ik niet gekozen om ziek te zijn, ik voel me heel slecht tegenover de maatschappij, want ik werkte heel graag.
Door helse pijn kan ik zelden met de auto rijden, dus ik kom het huis niet meer uit.
Nooit gedacht dat een mens zo alleen kon zijn.
Ik ben wel graag eens alleen, maar je weet gewoon niks meer, je wordt bij niets meer betrokken.
En je kan nooit eens je hart luchten over hoe zwaar het is om ziek te zijn.
Martin - Datingsites
In 2005 plots gescheiden, in 2009 door ziekte op brugpensioen. Door de scheiding zat ik in een krotwoning die werd ontzet.
In 2010 met hulp van het OCMW naar een appartement in een ander dorp.
Stilaan bleven collega's en vrienden weg, familie woont ook niet zo dichtbij.
Door die eenzaamheid deed ik een poging om iemand te vinden via datingsites, maar pfffffffff !
Dat is niet voor gewone mensen met een klein inkomen.
Er zijn sites voor alles, voor rijke, mooie, en hoog opgeleide mensen.
Maar zij die niet zoveel hebben, blijven in de kou.
Ik ben het allemaal een beetje moe, momenteel sluit ik mezelf een beetje af.
Ik wil er zelfs niet meer over praten en neem mijn toevlucht tot internet en tv.
Chris - Durven vragen
Van druk bezette moeder van twee volwassen zonen en grootmoeder van twee schatten van kinders ben ik nu een oude zaag geworden.
Geen werk meer, geen vrijwilligerswerk meer.
Ik kan nog maar net voor mezelf zorgen, laat staan dat ik voor iemand anders wat kan betekenen.
Altijd moe, altijd pijn, altijd scheelt er wel wat...
Uit het oog en uit het hart...
Zo voelt het...
In werkelijkheid is het zo niet, maar voelt het zo wel.
Ik weet dat er mensen zijn die WEL aan me denken en die WEL van alles willen doen voor mij.
Maar ik moet het 'vragen' en het is net die vraag die me tegensteekt.
Ik zal zelf ook een handje moeten toesteken, denk ik...
Maar af en toe (lees : geregeld) herval ik in jammeren en klagen.
Tanja - Uit de maatschappij
Ik ben al twee 2 jaar ziek en ik kan je zeggen :
als je ziek valt, val je uit de maatschappij,
eenzaam zijn wordt realiteit.
Het wordt nog erger als je alsmaar minder weg kan, en je je niet goed meer kan verplaatsen.
Dan is het helemaal gedaan.
Ik zit ganse dagen thuis, zie nooit iemand en heb ontzettend veel pijn, maar ik klaag nooit.
Ik draag mijn lot,  maar het eenzaam zijn, is zwaar.
Je weet niks meer van nieuws, kunt nooit je hart eens luchten, …
Het vreet aan een mens.
Ik vind dit erg en moet nu zelf ondervinden hoe zwaar dit is.
Ik ben pas 47 jaar. 
Ik ging ontzettend graag werken, fietsen, zwemmen, lopen met de kinderen, ....
Maar dat alles is gedaan, ook de sociale contacten. 
Hopelijk verandert daar iets aan, voor alle zieke mensen.
Manuela - Niet alleen wel eenzaam

Mijn job was fantastisch, mijn sociaal leven de max, mijn hobby’s eindeloos.
En toen die fatale dag - twee jaar geleden - die alles veranderde.
Ik had een hernia.
Na drie operaties - en misschien een vierde in het verschiet - heb ik geleerd dat mensen niet geïnteresseerd zijn in zieke mensen.
Alle begrip daarvoor, want het leven gaat door.
Van teveel bekommernis de eerste maand tot het strikte minimum de periode erna, ben ik in de eenzaamheid terecht gekomen.
Het sociaal isolement kwam vanzelf en ik zocht het alleen zijn zelfs op, want ik had toch de energie niet meer.
Ik ben niet alleen, maar wel eenzaam, want na twee jaar heeft iedereen het wel gehad met mijn pijnklachten.
Na twee jaar krijg ik de stempel van vanzelfsprekend te zijn, een deel van het meubilair ...
Ik werk nu hard aan mezelf maar blijf alleen.
Wie weet, misschien leer ik daar nog wel eens van te genieten.
Maar nu nog niet!

Sarah - Hoop

Ik ben 26 en bijna zes jaar ziek.
Ik lijd aan CVS en vermoedelijk aan het syndroom van Guillain – Barré.
Mijn zoontje is bijna zes. Gelukkig heb ik dankzij hem nog redelijk wat te doen.
Ik heb een lieve vriend, maar die is weinig thuis.
De ziekte heeft me geïsoleerd en me de kracht ontnomen om sociale contacten te heropbouwen.
Ik moet vaak afspraken afbellen, want op een slecht moment ben ik echt geen aangenaam gezelschap.
De anderen begrijpen dit niet altijd. Vooral mijn ouders hebben het er heel lang moeilijk mee gehad.
Ik was een zeer levendige jonge vrouw, nooit ziek en dan plots gaat het niet meer.
Toch blijf ik hoop houden dat ik terug meer ga kunnen, zodat ik de kracht heb om met anderen dingen te doen en weer kan genieten van het leven.

François - Nood aan een klapke

Ik lijd aan COPD (Chronisch Obstructief Longlijden) in een ernstig stadium.
Mijn echtgenote zorgt zeer goed voor mij, maar zij kan niet alles en moet daarnaast ook nog haar eigen werk rond krijgen.
Dan steekt de eenzaamheid de kop op, ik zit nogal veel te denken…
Wij hebben bijna geen bezoek.
Ik zou het op prijs stellen om eens een  klapke te doen.
Dat moet niet lang duren, maar helaas zien wij hier nooit eens iemand.

Isabelle - Kapot, gebroken

Ik ben 38 jaar, mama van drie kindjes waarvan twee met autisme.
Ik had een eigen bedrijf, maar ben geëindigd als permanent gehandicapte, chronisch zieke misschien wel, want ik ben al ziek van mijn kindertijd.
Verwaarloosd, leerachterstand op school, uitgehongerd, zwaar mishandeld en verkracht, op straat gezet door mijn eigen moeder, twee miskramen gehad, gedumpt, verminkt,..
Je zegt het maar, I've been there.
Ik zit hier nu, moederziel alleen, met kids die geplaatst zijn en waar ik al elf jaar voor knok om hen meer naar huis te krijgen.
Mijn relatie van twee jaar is net voorbij.
Ik heb blijvende letsels aan mijn armen en  benen, ik ben doof langs beide kanten, heb gezichtsverlies aan mijn rechteroog, heb romp- en bekkenproblemen. Daarnaast ook epilepsie en migraine, waarschijnlijk CVS en/of Fybro,…
Maar 'ik heb niet genoeg punten' en dus hebben ze mij thuishulp geweigerd.
Toch moet een mens maar blijven lachen en positief blijven.
Ik zit hier elke dag alleen, behalve als mijn kids hier in de weekends zijn. Vrienden of andere familie heb ik niet.
Ik praat met niemand. Tegen wie zou ik kunnen praten?
Ik ben het sociaal contact volledig verleerd. Ik heb enkel virtuele vrienden op Facebook.
My life simply sucks.

Valero - Rust

Nooit iemand die me zegt : “Jongen je doet het goed”. Nooit een schouder om even op te huilen.
Ik moet mezelf maar troosten, mezelf oprapen en weer doorgaan.
Ik ben zo moe van binnen geworden dat ik enkel nog naar rust verlang.

X - Op zoek

Ik ben 48 jaar. Ik werkte dag en nacht.
Nu probeer ik niet veel meer, want alleen kan je zo weinig plannen ten uitvoer brengen.
Dan mis ik een buddy, een maatje, die ook zo graag wil leven en iets ondernemen.
Nu is het wellicht te laat.
Ik zoek mensen waarmee ik hierover kan praten. Mensen die nieuwe ideeën aanbrengen. Mensen, waarvoor ik kan zorgen.
Mensen die ook kunnen genieten van de zon en de lucht die we inademen…
Maar waar vind ik die mensen?

Linda - Eenzaam tussen de mensen

Omringd door zoveel mensen, en toch eenzaam zijn.
Stilaan kruip je weg in jezelf. Als langdurige zieke draai je niet meer mee in de gewone wereld van werkende mensen.
Je ontmoet regelmatig oude bekenden, en doet je dan beter voor dan je bent.
Vroeger was ik altijd positief en vol energie, een luisterend oor voor velen.
Nu breng ik dikwijls mijn tijd door, wenend op de fiets. Ik zou zo graag terug mijn oude leventje als werkende moeder terug willen.
Ik word er zo moe van om altijd redenen te verzinnen om een activiteit af te zeggen omdat ik het fysiek niet aankan.
Ik mis iemand om ook eens naar mijn verhaal te luisteren, maar mijn omgeving ziet mij nog steeds als iemand die alle problemen aankan.

Rita - Sneltrein

Ik ben té jong weduwe geworden. Na het overlijden van mijn man heb ik gevochten om mijn zoon te kunnen laten afstuderen en om alles hier gewoon verder te laten gaan. Ik leefde als een sneltrein. Iedereen dacht dat ik het wel zou redden. Nu, negen jaar later, weet ik maar al te goed wat eenzaamheid is. Mijn werk heb ik moeten opgeven omdat de fiscale druk te groot werd. Mijn hond en de TV zijn mijn toevlucht geworden. Ik kan me niet voorstellen dat dit het leven is wat mij nog rest. Ik ben bang van de eenzaamheid. Ze maakt je ziek.

Anne - In de steek gelaten
Als verpleegkundige zit ik ondertussen al vier maanden thuis met een burn-out. Ik ben vele jaren met pijn gaan werken, ik heb mij ingezet voor de anderen, ik heb alles gegeven. Maar in die vier maanden heb ik nog niets van mijn collega’s of directie gehoord. Ik voel me in de steek gelaten.
Monique - Er is altijd wel iemand
Ik heb een paar mensen waar ik me goed bij voel en waar ik rust bij vind. Zo heb ik al 16 jaar een (h)echte vriendin, aan haar weet ik wat ik heb : vriendschap en vertrouwen.
Ik ben al van mijn 7 jaar wees, ik heb al heel wat meegemaakt en ik ben ondertussen wel gehard door het leven en daarom ook vaak mis begrepen Ik ben doorgaans een positief ingesteld persoon, maar de laatste tijd ben ik heel labiel en gaan er dingen door mijn hoofd om aan alles een einde te maken. Ik heb het al eens meegemaakt, maar dan kan ik gelukkig een knopje omdraaien en zeggen : “het kan allemaal nog erger”.
Mensen die oprecht vriendschap geven, kunnen zeker op mijn vriendschap rekenen. Dat kost niks en het zijn die kleine dingen die je gelukkig maken. Als je vriendschap hebt, heb je geluk.
Dus voor alle mensen die zich eenzaam voelen, deze boodschap : “Er is altijd wel iemand die om je geeft. Moed houden dus, ook al is dat niet evident !”
Sara - Toch immens eenzaam
34 jaar, een man en een schat van een dochter. Maar immens eenzaam. Getekend door het leven en door mijn familie. Vechtend tegen de pijn van elke dag. Rust en een sprankeltje geluk is het enige dag ik wens.
Chris - Gebrek aan puf
Er bestaat inderdaad geen medicijn tegen oud of eenzaam zijn. Ik heb altijd een rijk leven aan sociale contacten gehad.
Veel beleefd, veel gereisd, vele ontmoetingen.
De laatste tijd echter ontbreekt het me aan puf. Ik noem het puf, eigenlijk is het moed of de moeite nemen om door te gaan met je leven, je interesses, de contacten. Het overvalt me pardoes dat ik denk : “popje gezien, kastje toe”.
Is dit oud worden ? Angstig ook, een gevoel van totale onzekerheid over de toekomst. Het journaal is zo negatief !
Nee, ik wil lachen, praten, gelukkig zijn. Maar nu valt me het leven effe zwaar. Nooit gedacht dat ik als jong gepensioneerde in een zwart gat zou vallen. Zelfs een tijdelijk verblijf in het buitenland lost dat gevoel niet op. Nochtans een grote uitdaging en toch... ben ik liefst bij mijn familie en vrienden.
Simpel genieten van de kleine alledaagse dingen. Daar ben ik nu van overtuigd. Leven in het nu. En vaststellen dat ik bijlange niet alleen ben. Tenslotte ben ik nog gezond en wel en mag ik dankbaar zijn dat dit zo is.
Dirk - Ik zie geen verandering
Ik ben 51 jaar. Ik heb iedere dag helse pijnen in mijn benen, daardoor geraak ik ook minder buiten dan vroeger.
Ik zit momenteel in een echtscheidingsprocedure. Ik zie de kinderen wel, maar als ik ze zie dan is de pijn nog groter. Het besef wat je mist met je kinderen.
De kinderen zelf weten hoe ik mij voel , maar ik kan hen toch niet lastig vallen met mijn problemen. Hun leven begint nu pas, ze zitten zelf met veel vragen waarop ik probeer goed te antwoorden.
Ik zie in de kortste keren geen verandering in mijn eenzaamheid !!!
Gerry - Vecht er tegen
Eenzaamheid overvalt je en kan bij onbewuste aanvaarding een instelling van je zijn worden. Vecht er tegen met elk greintje positieve ingesteldheid waarover je beschikt. Leg de oorzaak ervan niet bij anderen of de wereld op zich. Hoe hard het ook klinkt je bent zelf verantwoordelijk voor elke keuze die je maakt en waarvan je huidige situatie op dit ogenblik het resultaat is. Zet nu de eerste stap naar een beter leven, maak de keuze. Kijk om je heen, vindt opportuniteiten en neem ze met beide handen vast. Eenzaamheid kan ook gebruikt worden om eens naar de kern van zichzelf af te dalen zodat je het ware prille zijn herontdekt, een ontnuchterende ervaring. De gewaarwording dat je als een piepklein radertje mee mag bewegen in dit magnifieke universum is zalvend, verlossend, vrijmakend, verrijkend en geeft je een onvoorstelbare energie. Je brein begint te borrelen, ideeën drijven boven, je voelt dat je aan iets moet beginnen, plannen maken, regelen,...
Kijk naar het verleden en trek je lessen om je toekomst beter in te richten. Daarbij : leef vandaag, leef NU, sta open voor het universum, de kansen liggen met hopen voor je voeten (even maar), neem ze op voor ze wegwaaien.
Gwendoline - Waarom wil niemand met mij omgaan
Mijn verhaal begint 16 jaar terug :
- Op school werd ik gepest en uitgesloten, ik ging van de ene naar de andere school. In mijn 6de middelbaar ben ik gestopt, ik voelde me zeker niet goed in mijn vel.
- Op mijn 19 jaar begon ik aan de muziekacademie. Daar voelde ik me aanvankelijk goed, ik speelde echt graag klassieke gitaar. Maar buiten de lesuren zat ik steeds maar alleen op mijn kamer muziek te spelen, ik vond niemand om samen een ensemble te vormen.
- Mijn papa was niet echt een papa voor mij, begrijp me niet verkeerd: ik hou echt van hem, maar hij maakte het mij niet makkelijk, ik kon nooit iets goed voor hem doen, hij was ook nooit trots op mij. We leven naast elkaar.
- Mijn broer wil niets met me doen. Ik heb hem eens voorgesteld om met mij te gaan sporten in een sportclub of iets dergelijks, maar wat ik ook voorstelde, zijn antwoord was altijd ‘nee’.
- Mijn mama heeft ook niemand... Ze voelt zich onmachtig naar mij toe, het feit dat anderen me altijd uitsluiten. Ze gaat er ook eronderdoor, omdat ik niemand heb... Behalve haar dan...
Ik begrijp gewoon niet waarom mensen geen band met mij willen opbouwen. Waarom wil niemand met mij omgaan? Ik bedoel echt ‘Niemand’. Mensen willen mij niet, echt niet, Behalve 3 mensen die ik niet mag vergeten, dat zijn mijn mama, oma en opa.
Sara - Omringd maar toch zo eenzaam
Mijn studententijd in Leuven was een verschrikkelijk eenzame tijd. Omringd door zoveel andere studenten, maar toch zo eenzaam. De studenten in Leuven zitten bijna allemaal in hun vaste kliekjes en zijn helemaal niet open naar andere studenten. Ik had daar niemand waar ik echt mee kon praten, ook de medestudenten uit mijn jaar niet. Voor hen draait het allemaal om wie de hoogste punten scoort, wie de beste is.
Doe je niet mee aan deze ‘wedstrijd’, dan hoor je er niet bij. Ik heb veel gehuild op mijn kot van eenzaamheid.
Jan - Ontsnappen uit mijn zeepbel
Ik ben reeds 15 jaar alleen, heb dan een huisje gekocht dat ikzelf helemaal alleen renoveerde. Ik heb drie kinderen, maar deed het graag allemaal alleen, ik wou ze niet lastig vallen. Ik geniet van mijn klein tuintje, zeker in de zomer wanneer de sterren me vreugde brengen. Niets is mooier dan het heelal dat me steeds laat herinneren dat ik zelf maar een druppel op een hete plaat ben.
Na een tijdje wordt "eenzaamheid" je gezelschapsdame. Ik zou zo graag willen ontsnappen uit mijn zeepbel en laten openspatten door de zon, maar dat lukt me niet. Misschien is blijven overleven de oplossing.
Gerard - Eenzaam in Heuvelland
Hier zit ik nu, eenzaam, met problemen aan het hart. Mijn huis is veel te groot, ik ken geen mensen die een vriendschapsrelatie zien zitten. Ieder zijn privacy, maar ik ben toch liefst niet alleen. Zo wens ik mijn eenzaamheid aan te pakken, in het mooie Heuvelland.
Groetjes aan alle eenzame mensen, laat je hoofd niet zakken. Ook jij hebt recht op geluk.
Marie-Thérèse - Ik voel me soms een paria
Na een werkongeval werd ik, na 25 jaar dienst, afgedankt door mijn werkgever. Ik was 49 jaar, en moest sindsdien al 17 operaties ondergaan.
Door mijn handicap, mijn chronisch ziek zijn en slechtziendheid, kom ik helaas amper buiten. Ik voel mij uitgesloten. Nochtans heb ik zelf vele jaren hulp geboden bij KVG, maar niemand neemt nog eens de tijd om even naar mij te bellen.
Ik woon nu in een appartement, omdat mijn vorige woning te groot was. Ik heb slechts enkele kennissen, die ik af en toe zelf eens bel. Als ik me wat goed voel, ga ik zelfs nog eens bij een andere zieke.
Goddank dat ik mijn autootje nog heb.
Ik voel me soms een "paria". ‘t Is hier echt heel kalm. Er komt één of twee maal per week een thuiszorgster. Mijn kinderen zie ik amper : in de week moeten ze hard werken in de privé, en in het weekend moeten ze hun huishouden doen.
Chrisje - Om gek van te worden
Ik sta er versteld van hoe eenzaam je kunt worden. Ik heb nooit behoefte gehad aan een sociaal leven omdat ik mijn moeder verzorgde tot aan haar dood. En daar stond ik dan plots eenzaam. Verdriet en pijn. Ik was het enige kwijt dat ik bezat, mijn lieve moeder. God wat mis ik haar. Sindsdien heb ik totaal geen leven meer. De eenzaamheid wordt teveel. Ik ben het beu om altijd alles alleen te doen. Het ergste is dan nog dat ik nergens alleen naartoe ga, ik durf gewoon niet naar binnen te gaan (drempelvrees). Zo komt het dat ik - dag in dag uit - naar de muren lig te staren. Gewoon om gek van te worden. Waarom heb ik niemand, al was het maar voor een babbel? Nee, ik was liever meegegaan met mijn moeder, dan was ik nu niet alleen. Ik haat mijn leven en ben nog maar 48 jaar. Waar gaat dit eindigen?
Tilly - Nu ik het nodig heb, laten ze mij vallen
Sedert vele jaren sukkel ik met een depressie. Nu ervaar ik meer en meer onbegrip vanuit mijn omgeving. Ze zeggen mij dat het maar ‘komedie’ is dat ik speel, wat mij enorm kwetst. En zo begin ik mij meer en meer te isoleren om niet meer telkens afgewezen te worden. Ik ben iemand die altijd klaar staat om anderen te helpen. Maar nu ik het zelf zo nodig heb, laten ze mij vallen.
Hanne - Helemaal geïsoleerd
Hallo allemaal. Ik ben een jonge vrouw van 20 jaar en sukkel al enkele jaren met een depressie. Sinds mijn depressie ben ik me enorm beginnen te isoleren. Ik heb zoveel angsten dat ik niet meer of bijna niet meer, buiten durf komen. Laat staan een gesprek beginnen. Mijn jongere zus is juist afgestudeerd en zit op kot. Nu word ik heel regelmatig geconfronteerd met wat zij wel kan en heeft en ik niet. Als bijna elke jongvolwassene uitgaat, zit ik thuis voor TV. Ik durf gewoon niet meer buitenkomen, ik ben zo geïsoleerd geraakt en eenzaam. Het doet enorm veel pijn en ik weet niet hoe het aan te pakken en te veranderen.
Martin - Zeer sterk eenzaam
Uit de eenzaamheidstest blijkt: ‘ZEER STERK EENZAAM’.
Ja, hoe kan het ook anders?
Op 25 mei 2009 heb ik mijn enig kind, mijn 37- jarige dochter verhangen aangetroffen. Een dochter die veel pijn leed omwille van een mislukte rugoperatie.
Zij heeft er alles aan gedaan om vast benoemd te worden als penitentiaire beambte. Maar op de werkvloer in de gevangenis van Brugge werd ze door haar oversten en andere beambten zodanig gepest met haar fysieke problemen dat ze een einde aan haar leven heeft gemaakt.
Tegen iemand erover praten moet je niet proberen. Mensen nog vertrouwen - na al wat er gebeurd is - gaat niet meer.
Het enige wat ik nog had, was mijn dochter. Nu sta ik hier, moederziel alleen, op mijn 97- jarige moeder na die in het rusthuis verblijft.
Ik woon in een buurt die leeft met feesten en Jupiler. Maar ze laten je nog liever verhongeren als je ziek te bed ligt in plaats van je te helpen.
Kortom, dat is pas ‘ZEER STERK EENZAAM’ zijn.
Rudy - Volkomen naar mijn zin
27 jaar ben ik alleen. Een scheiding na 22 jaar huwelijk. 17 jaar in armoede. En 15 jaar in de ouderenwerkloosheid.
Na een jaar of twee ben ik volkomen gewend aan het alleen zijn. En verdedig ik dat zelfs. Van eenzaamheid is weinig of geen sprake. Ik heb het, met weinig contacten, volkomen naar mijn zin. Zolang ik maar niet hulpbehoevend word.
Nico - Eenzaamheid maakt boos
Jaren geleden werd ik door mijn echtgenote enorm mishandeld. Na de scheiding raakte ik in een zware depressie. Nu zit ik zo'n vijf jaar thuis en ik heb - behalve om proviand in te slaan - geen enkele zin om naar buiten te komen.
Ik ben bang geworden om terug verliefd te worden.
Ik heb talent als auteur, maar telkens ik mijn verhaal wil schrijven, breken alle boekenliefhebbers me gewoon af op schrijfstijl en schrijffoutjes. Ze beseffen niet dat die pijn net zo hard is als de taal die ik gebruik als ik erover schrijf.
Ik voel me echt niet langer meer door de maatschappij gewenst.
Maar ik ben een mens en ik droom ook van een knuffel of intimiteit.
Maar als iedereen je haat omdat je van een uitkering leeft en niet al te knap bent, dan word je eenzaam en boos op de verloederde maatschappij. ‘Het innerlijke telt’, zegt men, ‘belachelijk ! Want iedere vrouw kijkt naar het uiterlijk en naar de inhoud van de portefeuille. Sorry voor mijn kwaadheid, maar eenzaamheid is pijn en van pijn worden sommige mensen kwaad.
Glynis - Dromen van een studentenleven
Van mijn 15 tot nu (ik ben nu 21) ben ik voor lange periodes opgenomen geweest voor mijn eetstoornis. In die periode leerde ik lotgenootjes kennen.
Die vriendschap blijft echter niet, aangezien je van overal komt.
Nu het eindelijk beter gaat, merk ik gewoon dat ik eigenlijk bijna niemand heb.
Buiten de facebook-chats dan en de heel weinige afspraken die ik heb.
Ik wil nu eindelijk mijn diploma halen via volwassenenonderwijs, maar daar leer je niemand kennen.
Iedereen heeft al een leven. Ik droom gewoon van een echt studentenleven.
Greet - Ik wens lotgenoten te ontmoeten
Ik ben 54 jaar, moeder van een dochter van 18jaar. Een paar jaar geleden verloor ik m'n werk en daarbij ook m'n sociale contacten. Af en toe werkte ik nog, maar door het alleen zijn en niet kunnen ventileren, verloor ik m’n draagkracht en m’n talenten. Ik word er heel moe van. Elke ochtend wakker worden met dit eenzame gevoel, na een rijk gevuld leven, … Die eenzaamheid eet me op. Ik wens lotgenoten te kennen : om samen te kunnen brainstormen, voor een wandeling, voor wat genegenheid, voor wisselwerking, ….
Kristof - Thuiskomen in een leeg appartement
Ik werk als zorgkundige in een ziekenhuis. Sociaal contact genoeg hoor ik u denken... Niets is minder waar! Als ik thuiskom in een leeg appartement voel ik me zo verdrietig. Ik zit soms stilletjes te huilen.
Ik vind de mensen zo hard voor elkaar geworden. Dat merk ik aan sommige collega's die niks voor een ander over hebben.
Vorig jaar heeft een collega van mij zelfmoord gepleegd. Ineens stond iedereen op haar begrafenis terwijl ze voordien nooit eens op bezoek gingen.
Soms denk ik er ook wel eens over, maar ik heb nog wel wat familie...
Peter - Gewoon wachten tot je tijd voorbij is
Mijn verhaal begint op mijn zesde jaar. Mijn eerste herinnering is er één van eenzaamheid.
Ik stond ergens in een park in Nijmegen te wachten om opgehaald te worden. De hitte op die dag maakte het nog erger. Dorst, een leeg park en het gevoel totaal verlaten te zijn.
Dat is mijn eerste herinnering.
De jaren daarna, het gevoel niet in het grote gezin te passen. Geen rust of vrienden. Geen steun van familie. Altijd alleen verlegen en gedwongen op school. Zenuwachtig en overal bang voor. Niemand om er over te kunnen vertellen.
Dit is mijn leven lang zo doorgegaan. Op een gegeven moment heb ik een vrouw leren kennen met psychoses. Maar door het gemeenschappelijk gevoel van eenzaamheid bleven we bij elkaar.
Eénmaal getrouwd werd 'houden van' al snel 'zorgen voor'. Doordat ik er zelf aan onder door ging, zijn we gescheiden.
Nu ben ik 62 jaar en kan dus zeggen dat ik al 62 jaar alleen ben. Ik ben niet suïcidiaal. Maar ik ben het leven wel moe. Het is genoeg geweest. Ik leef nu nog steeds alleen en wacht op de dag dat ik dood ga.
Materialisme interesseert me niet. Vrienden, familie of kennissen heb ik niet.
Als ik geen vrijwilligerswerk zou doen, sprak ik helemaal niemand meer . Mezelf echt kunnen luchten , kan alleen op sites als deze.
Leven is dus echt waardeloos. Hoop of wensen heb ik al lang niet meer. Feestdagen vier ik niet.
Dus wat doe ik hier nog? Totaal zinloos bestaan. Gewoon wachten tot je tijd voorbij is. Het kan me niet snel genoeg voorbij zijn
Henriette - Alleen met PC en TV
Ik kwam alleen te staan na een huwelijk van 44 jaar. We hadden vele vrienden, maar twee jaar later kijken nog weinig mensen naar je om.
De mensen denken : ‘ze slaat er zich goed doorheen’.
Maar als je alleen thuis bent, is het heel eenzaam.
Mijn PC en TV zijn mijn enige gezelschap.
Koppels vermijd ik , omdat ik me er niet goed bij voel. Ik ben liever bij alleenstaanden.